Posted by Vera Wijnveen | blog

Guernsey, bloemeneiland en in deze tijd van het jaar, eiland van de narcissen ... 1000den narcissen in tuinen, weides, op muurtjes en op de kliffen bij de zee. Een stalletje langs de weg met bosjes narcissen doet me denken aan het hoofdstuk: Neukertjes op het kerkhof. Hierin beschrijf ik mijn bijbaantje op een Noorse begraafplaats waar ik verantwoordelijk was voor het grasmaaien en het delven van de graven. Dit laatste hadden ze me niet verteld bij het kennismakingsgesprek en was zowel lichamelijk als emotioneel een hele ervaring. Hieronder het fragment uit mijn 2de boek 'Poemeltje' ...

Nu maai ik rond een graf met allemaal narcissen in bloei. Het is een mooi gezicht. Ik hoop maar dat Papa geen narcissen op jouw graf heeft gezet. Jij was niet echt een fan van die bloem. Je verwarde ze altijd met de hyacint. Een mooie herinnering aan jou is die over het ezelsbruggetje dat je zelf verzonnen had om beide bloemen uit elkaar te kunnen houden. Je kwam onder de middagboterham uit bed en slaperig en niet al te fit kwam je in je ochtendjas aan tafel. De stemming was een beetje bedrukt zoals zo vaak het geval was als jij laat uit bed kwam en op je gezicht te lezen was dat jij je niet goed voelde. Deze middag deed je een poging vrolijk te zijn.
‘Ik heb eindelijk iets bedacht om die twee bloemen uit elkaar te houden,’ zei je op een wat triomfantelijke toon.
‘Welke bloemen,’ vroeg ik.
‘Ja, die paarse, de hyacint en die gele, de na … narcis.’ Soms stotterde je een beetje. ‘Ik haal ze altijd door elkaar, maar nu weet ik eindelijk een ezelsbruggetje.’ Je begon al een beetje te lachen. Vragend keken wij je aan.
‘Het gaat om de beginletter. Die narcissen noem ik voortaan neu … neukertjes,’ zei je lachend. ‘Een bosje neukertjes.’ Je kwam zowat niet meer bij van het lachen. Ik kan me herinneren dat ik Papa even aankeek. In ons gezin was het niet gewoon om zulke woorden hardop te zeggen. Mochten wij ook lachen? Gelukkig, Papa schoot ook in de lach, dus lachte ik mee. In zijn ogen zag ik lachtranen verschijnen. Hij pakte een zakdoek, zette zijn bril af en poetste wat. Het is een ontzettend dierbare herinnering voor mij dat ik jullie samen zo heb zien lachen.

Overige foto's: wandeling over de klippen naar Le Gouffre, Guernsey

You can leave a response, or trackback from own site.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.